Tüm bunlar sadece bir hataydı…
Beni bıraktığın yerde… tam iki gün boyunca bekledim…
Yol kenarında uyudum…
Arabaların sesi beni çok korkuttu ama hiç kıpırdamadım,
belki geri gelirsin diye…
Dün gece… bu arabalardan biri durdu ve içinden biri indi.
Bana yemek teklif etti, kabul etmedim…
Yanına gidip evinde uyumamı istedi, onu da reddettim…
Ona seni beklediğimi anlatmaya çalıştım ama ısrar etti…
Bir tasma çıkardı ve artık orada kalamayacağımı söyledi.
Üzgünüm… ama onu ısırdım…
Hem de birkaç kez…
Tasmayı da ısırdım, altıma yaptım.
Havladım, hırladım, bağırdım…
Anla beni, senden ayrılmak istemedim ki!
En sonunda, mecburen beni aldı götürdü…
Evinin önüne geldiğimizde, tüm gücümle havladım,
belki sesimi duyarsın diye… ama gelmedin.
Stresten kustum.
Ona defalarca, geri dönmem gerektiğini söyledim…
Onu tekrar ısırdım…
Çok çaresizdim!
Dönüp beni bulamadığında ne düşüneceksin?
Beni senin terk ettiğini değil, benim seni terk ettiğimi mi sanacaksın…?!
Oysa seni kalbimle seviyorum,
ayrıldığımızdan beri durmadan ağlıyorum…
Böyle bir şeyi nasıl yapabilirdim…?
Neredesin bilmiyorum…
O gün neden arabayı kenara çekip koşa koşa gittiğini de…
Belki çok önemli bir işin vardı…
Beni almaya geleceksin, değil mi?
Bugün yemek yedim, çünkü karnım çok açtı…
Ama yerde uyudum, titreyerek…
Onun yataklarını istemedim… daha yumuşak olabilir ama benim değil…
Ah… sana bir şey itiraf etmeliyim…
Ona biraz kuyruğumu salladım… istemeden… affet beni.
Çünkü bana tatlı tatlı şeyler söyledi ve alnıma öpücük kondurdu…
Bana “Milo” diyor, çünkü senin verdiğin güzel ismimi bilmiyor…
Geldiğinde ona söylersin, çünkü o isim daha güzel,
çünkü o ismi bana sen verdin…
Diyor ki, başka iyi kalpli insanlar sayesinde
bana harika bir yuva bulacaklarmış…
Sen gelip de her şeyin bir yanlış anlaşılma olduğunu anlatınca
o çok şaşıracak…
Çünkü baba, sen geleceksin… değil mi?
NOT:
EĞER BİR KÖPEĞE GERÇEK BİR YUVA VEREMEYECEKSEN… SAHİPLENME.
EĞER ONA SEVGİ, BAKIM, MAMA VE ÖMÜRLÜK BİR ÇATI VEREMEYECEKSEN… BİR HAYVAN ALMA.
EĞER ONU TERK EDECEK KADAR VİCDANSIZSAN…
İNSANIM DEME.